Toen ik met mijn mond half vol kaasboterham in de pauze over het schoolplein liep, kwam Fedde Dramadocent op mij af. De 6e klassers gaan naar het stuk Drenkeldoden van het OT Rotterdam, gebaseerd op een stuk van Ibsen. Ze zouden dan ook een eindexamenwerkstuk maken over dit stuk, de context (het naturalisme) en de spelopvattingen van Stanislavski en Brecht. Ik meteen hem natuurlijk meteen een informatiezoekopdracht in de schoenen geschoven: een tab op onze netvibespagina wordt gevuld bronnen over Ibsen, het naturalisme, Stanislavski en Brecht.
Het was een leuke opdracht, maar ik merk toch dat het informatiezoeken dat ik bij IDM geleerd heb, niet zo gericht is op middelbare scholieren, ook als zijn zij zesdeklassers en bovenmodaal slim. Ik kom dan snel terecht in Eric en Google Scholar, want op Google gewoon krijg je erg veel links naar theatergroepen e.d. Helaas is het meer academische aanbod wellicht te geavanceerd… Daardoor duurt zo’n opdracht langer, want je moet meer aandacht geven aan de match bron-lezer. Die is niet vanzelfsprekend goed.
Gelukkig heb ik volgende week een gesprek met een medewerker van Bibliotheek Waterweg, die meer moet weten over secundaire bronnen voor de schoolgaande jeugd. Ben benieuwd wat daar uit komt!
Toen ik aan mijn baan in de mediatheek begon, zat ik nog uitgebreid in het webforward denkkader van de IDM-opleiding. Dus ik om mij heen smijten met blogs, netvibes, mails, datumprikker.nl, hbo-kennisbanken enz op school. Dit blijkt een beetje overmoedig te zijn geweest: niet iedereen is zo gecharmeerd van deze manier van communiceren. Web 2.0 gaat wel door voor het sociale web, maar niet iedereen vindt het toch indirect communiceren via internet zo sociaal. Men heeft de voorkeur voor het goede ‘ouderwetste’ face-to-face gesprek, voor een telefoontje nu en dan en voor briefjes over wat er met die dozen vol Oeroegs moet gebeuren. Dus ik ga mij nadrukkelijk bezinnen op hoe ik het beste mijn verschillende doelgroepen (vrijwilligers, docenten, leerlingen, externen) het best kan benaderen. Dat wordt weer een plan, een communicatieplan deze keer.
Ik wil graag dat de mediatheek ook informatiediensten aanbiedt. Het voorlopige plan is dat we dit doen op elke middag de mediatheek open is, dus drie keer per week. Vorige week hielp ik een 6e klasser aan bronnen over reclame en het effect ervan. Omdat ik weinig ervaring heb in het helpen van middelbare scholieren en ben opgeleid om wetenschappelijke bronnen te vinden, twijfelde ik er een beetje aan, of ik de juiste bronnen had gevonden. Maar de leerlingen was hartstikke enthousiast: het zijn bronnen waar ze niet zelf op gekomen was, een bron was precies wat ze zocht, ze waren een beetje moeilijk maar met een woordenboek ging het! Ow, daar wordt een mediathecaris nou blij van!
Al in de eerste schoolweek hebben we een cultuurmarkt gehouden: vijf locale culturele instellingen presenteerden zichzelf en hun programma. Eerst was er een paar korte presentaties, zowel door een docent als door de culturelen. Erna en ervoor konden de leerlingen zich dan oriënteren op het gebodenen aan een aantal als kraampjes vermomde schooltafel. Ook konden ze zich online inschrijven voor voorstellingen, die ze gaan bezoeken met de cultuurkaart. Niet alles ging helemaal gestroomlijnd, maar al in al was het een succes en voor herhaling vatbaar. Dan wel met incl. lessons learned van de eerste keer!
In de tijd die ging sinds de laatste post en nu, is er wel wat gebeurd. Ten eerste ben ik afgestudeerd als IDM’er op een project over een informatiefunctionaliteit voor samenwerkingspartners van Cogis, Kennisinstituut sociale en psychische gevolgen van oorlog, vervolging en geweld. Dat afstuderen kende zijn goede en mindere goede perioden, maar met een 9 als cijfer hebben we het nergens meer over. En ik studeerde ook ‘met lof’ af, dus ik zie wel op een positieve manier terug op mijn studie.
Zesde klasser kwam vrijdag Faust verlengen. Het duurde zo lang om hem te lezen. Het was niet te moeilijk, maar gewoon zó saaaaai. Ik stelde haar voor om de film (Mephisto) te kijken, dan zou het misschien wat meer gaan leven. In het achterhoofd zat ik natuurlijk met het beeld van de visueel ingestelde jeugd, die het liefst klassiekers tot zich neemt middels flitsende Amerikaanse remakes. Maar ze kende het verhaal al wel, want ze had de opera al gezien (de opera!!).
Iets zegt mij dat de populatie op het Stedelijk toch niet geheel representatief is voor de jeugd van tegenwoordig. Ze zitten ook niet op Twitter…
Vrijdag was ik naar een symposium over mediawijsheid van mijn opleiding (InformatieDienstverlening en – Management, Haagse Hogeschool). Het ging niet direct over mediawijsheid in een schoolsetting, maar het was niettemin interessant. Heb intussen een hoop steekwoorden opgeschreven, die ik ga ‘meenemen’ als ik mij ga buigen over instructie in mediawijsheid op school. Aandacht geven aan zowel zelfvertrouwen en motivatie bij het vinden en gebruik van informatie.
Iedereen is hartstikke opgewonden: vakantieee! Er wordt een hoop Engelse romans geleend (twee voor op wintersport, je weet nooit of je er tijd voor krijgt of je been breekt).
Één meisje moet een Engelse roman voor haar lijst lezen. Na een beetje gekijk op de planken, vraagt zij mij of ik een beetje een meidenboek heb, “Als u daar verstand van heeft”. Ik vertel haar dat ik ook ooit een meid was, vroeger, en raad haar iets van Austen aan. Ze gaat na veel wikken en wegen met Pride & Prejudice weg – die met de foto’s uit de TV-serie. Mijn advies over Emma – met zeer beknopt resumé over de liefdeshoogtepunten – weegt minder zwaar dan die film-foto’s. Of dat lezen wordt of via youtube de serie kijken, ik weet het niet….
Rondom de monitor van de PC hing en lagen er allerlei briefjes, geeltjes enzovoorts. Ik werd er gek van. Ook onhandig als zo’n geeltje zijn plakvermogen verliest en gaat zwerven. Vind je briefjes over boetes en ‘vrijdag terugbrengen’ van een week geleden achter de monitor ergens. Niet handig.
Dus heb ik netvibes geïntroduceerd. Er is een algemeen openingspagina, waar ik verschillende widget met webnotes en to-do-lijsten heb toegevoegd. Daar zet ik dan alle info van de geeltjes op en laatste mededelingen enzo. Ook zijn er op de privépagina meerdere tabbladen met links naar sites van andere bibliotheken, boekhandels, het vak, IP enz.
Ik merk toch dat de medewerkers (met een uitzondering) erg moeten wennen aan netvibes. Ze zijn ook bang dat ik verwacht dat ze thuis gaan werken met netvibes, terwijl dat echt niet mijn insteek is. Het mág wel, natuurlijk.
Een ander wen-punt is het werkoverleg dat ik wil introduceren. Men wil liever om de maand bij elkaar komen, terwijl ik eigenlijk vaker wil. Ook is het uiteraard lastig om een tijd te vinden, waarop iedereen kan. Hier moet ik dus ook mijn weg vinden. Soms is het niet makkelijk om de balans te vinden tussen directief en permissief
Een van mijn nieuwe taken waar ik maar moeilijk aan wen, is het toezichthouden. In de UB was het eigenlijk niet echt nodig – hoogstens moest je een verstrooide Chineze aio erop wijzen dat het echt niet toegestaan was om je theemok mee te nemen in de leeszaal. Er was weinig tegenwerking.
In de mediatheek valt het ook allezins mee: de meeste kinderen zijn heel braaf en bedeesd. Maar onlangs kwam ik mijn eerste ‘lastige’ klant tegen. Twee opgechoten jongens speelde een cd met rockmuziek af. Ik erop af: “Zijn jullie wel aan het studeren? Ik hoor rare geluiden…”. Zij: “Tis niet raar, tis ‘n guitaar!”. Op zich vond ik het rijm wel innemend, maar die computers zijn natuurlijk wel voor studeren bedoeld. Ik wist alleen niet even zo goed hoe ik moest reageren toen ze weer muziek opzette en de overige gebruikers – twee meisjes – bewonderend naar hen opkeken. Je kunt dan niet zeggen dat ze minder geluid moeten maken omdat de overige gebruikers er last van hebben… De volgende keer ga ik wél adequaat optreden. Ik ga ze gewoon erop wijzen dat ík er last van heb. Daar kunnen ze niets tegenin brengen.
